Van Weten naar Voelen: waarom begrijpen alleen niet genoeg is

Je kent het vast wel. Je hebt boeken gelezen, podcasts geluisterd of bent in therapie geweest. Je snapt precies waar je patronen vandaan komen. Je wéét dat je 'meer mag voelen' en 'in het nu mag zijn'. En toch lukt het niet om uit je hoofd te komen en écht contact te maken met je gevoel. Je blijft vastzitten in dezelfde stress, onrust of lichamelijke klachten.

Hoe kan dat nou? Je weet het toch allemaal zo goed?

Juist daar zit de crux. Dat weten is vaak de grootste saboteur van het voelen.

De valkuil van de ratio

Het is zo makkelijk gezegd: "Je mag gewoon gaan voelen." Maar weten dat je naar voelen mag gaan, betekent niet automatisch dat je het dan ook direct kunt voelen.

Als we vastlopen, schieten we massaal in onze ratio. Ons hoofd gaat analyseren, verklaren en oplossingen bedenken. Het is een fantastisch overlevingsmechanisme, maar het zorgt er ook voor dat we metershoog boven ons werkelijke gevoel blijven zweven. Je bent dan aan het denken over je gevoel, in plaats van dat je het daadwerkelijk doorleeft.

Om de stap van je hoofd naar je hart en je lijf te maken, is er één cruciale eerste stap nodig: aanvaarden. En dat is vaak makkelijker gezegd dan gedaan.

Waarom 'accepteren' zo'n zwaar woord is

Wanneer je worstelt met een probleem, spanningen of een chronische ziekte, voelt het woord 'accepteren' vaak heel tegennatuurlijk. Het klinkt alsof je het er maar mee eens mag zijn. Alsof je de situatie mag goedkeuren of de handdoek in de ring mag gooien.

"Ik wil helemaal niet accepteren dat ik ziek of uitgeput ben, ik wil ervan af!"

Dit was voor mij ontzettend herkenbaar, totdat ik een inzicht van dr. Juriaan Galavazi hoorde dat voor mij alles veranderde. Hij sprak over het verschil tussen accepteren en aanvaarden.

Aanvaarden betekent niet dat je de situatie leuk vindt of dat je het goedkeurt. Aanvaarden betekent simpelweg: ja zeggen tegen de realiteit van dit moment. Het is wat het is. De ziekte is er, de pijn is er, de frustratie is er. Pas wanneer je stopt met vechten tegen de realiteit, ontstaat er ruimte. Aanvaarding is niet het eindstation; het is juist de absolute start van jouw helingsproces.

De valstrik van de kortere weg

Misschien ken je het universele rijtje van heling wel:

1. Herkennen

2. Erkennen

3. Aanvaarden (accepteren)

4. Loslaten

Het klinkt als een logisch stappenplan. Maar weet je wat we als mens (en vooral ons brein) het liefste doen? We herkennen dat er iets mis is, en we willen héél snel door naar de laatste stap: loslaten. Weg ermee!

Daarmee springen we direct van stap 1 naar stap 4. We slaan de twee meest cruciale tussenstappen over: het erkennen en aanvaarden. Je kunt pas iets loslaten als je het eerst hebt vastgehouden. Je kunt pas voorbij een emotie of pijn bewegen, als het er eerst mag zijn.

Hoe doe je dat dan, aanvaarden?

Eerlijk is eerlijk: ook mijn brein vindt aanvaarden nog regelmatig ontzettend lastig. Het is geen trucje dat je even aanzet, het is een dagelijkse beoefening. Hoe je die switch maakt?

• Stop met verklaren: Merk je dat je in je hoofd schiet om te analyseren waarom je je zo voelt? Breng je aandacht bewust naar je ademhaling en je voeten op de grond.

• Verander je taal: Merk je weerstand bij het woord accepteren? Vervang het bewust door 'aanvaarden'. Zeg hardop tegen jezelf: "Ik vind dit niet leuk, maar het is er nu wel."

• Sla de stappen niet over: Voel je onrust of pijn? Ren niet meteen naar de oplossing (het loslaten). Zit er heel even mee. Erken dat het er is. Adem er naartoe.

De weg van weten naar voelen is geen snelweg, het is een wandelpad met hobbels. Maar het is wel een weg die leidt naar échte, blijvende heling.

Heb jij ook de neiging om stappen over te slaan en direct naar het 'loslaten' te springen? Welk woord werkt voor jou beter: accepteren of aanvaarden? Laat het me weten in de reacties onder deze blog!