Kort geleden begon ik met veel enthousiasme aan een nieuwe uitdaging. Maar al na een paar weken werd duidelijk dat het schuurde. Tijdens een evaluatiegesprek kreeg ik feedback die stevig binnenkwam. Het raakte me en kwam keihard aan.

Je kent het vast wel. Je hebt boeken gelezen, podcasts geluisterd of bent in therapie geweest. Je snapt precies waar je patronen vandaan komen. Je wéét dat je 'meer mag voelen' en 'in het nu mag zijn'. En toch lukt het niet om uit je hoofd te komen en écht contact te maken met je gevoel. Je blijft vastzitten in dezelfde stress, onrust of lichamelijke klachten.

Waarschijnlijk heb jij dit advies ook weleens gekregen. Misschien na een vervelende gebeurtenis. Een verbroken relatie. Een conflict. Of iets uit je jeugd waar je nog steeds last van hebt.

Het is een prachtige lentedag, de zon schijnt, maar jij durft nauwelijks naar buiten. Je ogen prikken, je neus loopt en je voelt je doodvermoeid.In je hoofd weet je best dat die elzenpollen of graspollen onschadelijk zijn. Maar je lichaam? Dat voert een complete oorlog.

Regelmatig hoor ik mensen zeggen dat wat ik doe ‘zweverig’ klinkt. En eerlijk is eerlijk: dat hangt vooral af van wat je onder zweverig verstaat. In mijn ervaring vinden mensen iets vaak zweverig wanneer het onbekend is.

We zijn zo goed geworden in denken; wikken, wegen, analyseren, verklaren.Maar het lichaam doet daar niet aan mee.Je lichaam praat tegen je en doet dat via spanning die je voelt; adem die stokt, juist heel snel gaat of een benauwd gevoel. Of via vermoeidheid, kippenvel, een brok in je keel. Je lichaam spreekt op zoveel manieren tegen je, maar luister je wel?