Heb jij weleens in een situatie gezeten waarin alles aan jou zei: dit klopt niet?
Kort geleden begon ik met veel enthousiasme aan een nieuwe uitdaging. Maar al na een paar weken werd duidelijk dat het schuurde. Tijdens een evaluatiegesprek kreeg ik feedback die stevig binnenkwam. Het raakte me en kwam keihard aan.
Maar ik werd me ook meteen bewust van wat er gebeurd was: ik was in een oud overlevingspatroon gestapt. Ik deed heel erg mijn best, ging harder rennen, wilde mezelf verklaren en bewijzen wat ik allemaal kon. De (onbewuste) reden om dit te doen was om ‘erbij te mogen horen’.
Maar het resultaat was eigenlijk precies het tegenovergestelde: de verbinding die ik zo graag wilde voelen, was er niet. Juíst omdat ik zo ontzettend hard mijn best deed.
Vroeger zou dit het punt zijn geweest waarop ik mezelf volledig ging aanpassen. Ik zou mezelf in duizend bochten hebben gewrongen, mijn eigen grenzen hebben overschreden en mijn gevoel hebben weggedrukt. Puur om te zorgen dat er wél een match zou zijn. Want dat is wat we vaak hebben geleerd: je moet je best doen, aanpassen en doorzetten. En ook al begon ik daar nu wel mee, ik was me er dit keer wel van bewust dát ik het deed.
Het moment van de helikopterview
Toen ik in het weekend de rust opzocht, gebeurde er iets moois. Ik doorvoelde alle emoties die door mij heen gingen en probeerde daarbij mijn ‘hoofd’ (mijn ratio) even aan de kant te zetten. Puur en alleen voelen wat er in mijn lichaam gebeurde.
En daarna kreeg ik mijn helikopterview terug. Van een afstandje kon ik naar de situatie kijken zonder er meteen in op te gaan. Ik zag dat dit niet alleen over mij ging, maar ook over mijn collega’s. We spraken simpelweg een andere taal. En voor het eerst in mijn leven voelde ik een diepe rust bij de gedachte: er is geen match en dat is helemaal oké.
Ik voelde niet meer de behoefte om mezelf te vervormen, kleiner te maken en aan te passen om ergens bij te horen. En dat is voor mij een enorme winst. Een prachtige les die ik in die maand proeftijd mocht leren.
Wat je hoofd wil versus wat je lijf weet
Toen we besloten om niet samen verder te gaan, bracht dat natuurlijk ook praktische hobbels met zich mee. Omdat ik deze baan niet zelf had opgezegd, vroeg ik voor het eerst in 35 jaar een WW-uitkering aan. Maar de uitkering werd afgewezen, omdat ik de baan ervóór zelf had opgezegd. Mijn verstand sloeg meteen aan: "Zie je wel, niet verstandig. De maatschappij vindt hier wat van." En eerlijk is eerlijk, het voelde ook heel oneerlijk.
En ook toen ging ik terug naar mijn gevoel. Volledig doorvoelen wat er gebeurde, zonder dat ik het meteen ging verklaren.
Ik weet precies waarom ik die eerdere keuze heb gemaakt. In mijn lichaam had ik gevoeld dat die eerdere baan niet kloppend was voor mij. En daarmee was het opzeggen van die plek bevrijdend en juist. Mijn hoofd vond er van alles van, maar mijn lijf voelde rustig en gaf het zuivere signaal.
En dat is waar het voor mij over gaat: leren vertrouwen op wat je lichaam je vertelt, ook als je verstand of de buitenwereld het er niet mee eens is. Want je lichaam weet veel eerder wat passend is voor jou dan dat je hoofd dat weet (want voor je het weet bemoeit je ratio zich ermee en die baseert (bijna) alles op (aangeleerde) overlevingstechnieken).
Zachtheid voor je eigen proces
Betekent dit dat ik mijn oude patronen nooit meer voel? Zeker niet. Zodra er spanning is, klopt dat oude overlevingsmechanisme weer aan de deur. Maar het verschil zit in het feit dat ik er niet meer in hoef te verdwijnen. Ik herken het sneller, laat de emoties er zijn, en kies er bewust voor om trouw te blijven aan mezelf.
Als je leert luisteren naar de waarheid van jouw lichaam, hoef je jezelf niet meer te veranderen voor een omgeving die niet bij je past. Dan is een 'geen match'-ervaring geen afwijzing meer, maar een liefdevol besluit om dicht bij jezelf te blijven.
Herken jij de neiging om jezelf in bochten te wringen als het schuurt? En durf je erop te vertrouwen dat het oké is als iets simpelweg geen match is? Laat het me gerust weten in de reacties!
Reactie plaatsen
Reacties